सुटायाचा कांहीं पाहातों उपाय । तों हे देखें पाय गोवियेले ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ऐसिया दुःखाचे सांपडलों संदी । हारपली बुद्धि बळ माझें ॥२॥ प्रारब्ध क्रियमाण संचिताचें । वोढत ठायींचें आलें साचें ॥३॥ विधिनिषेधाचे सांपडलों चपे । एकें एक लोपे निवडेना ॥४॥ सारावें तें वाढे त्याचिया चि अंगें । तृष्णेचिया संगें दुःखी जालों ॥५॥ तुका ह्मणे आतां करीं सोडवण । सर्वशक्तिहीन जालों देवा ॥६॥

सुटायचा काहीतरी उपाय शोधत होतो, तोच बघतो काय, माझे पायच आणखी गुंतत गेले. अशा दुःखाच्या पेचात मी सापडलो, की माझी बुद्धी आणि बळ दोन्हीही हरवून बसलो. प्रारब्ध, क्रियमाण आणि संचित या तिन्हींचे ओझे आपोआपच, जिथल्या तिथून ओढत माझ्यावर येऊन पडले. विधी आणि निषेध यांच्या कात्रीत मी सापडलो आहे; यातले एक धरावे तर दुसरे निसटते, नक्की काय करावे ते कळत नाही. जे संपवावे असे वाटते तेच उलट त्याच्या अंगानेच वाढत जाते; अशा तृष्णेच्या सोबतीने मी फार दुःखी झालो आहे. तुका म्हणतो, आता माझी यातून सुटका कर, देवा; मी तर पूर्णपणे शक्तिहीन, हतबल झालो आहे.