भय वाटे पर । न सुटे हा संसार ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ऐसा पडिलों कांचणी । करीं धांवा ह्मणउनी ॥२॥ विचारितों कांहीं । तों हें मन हातीं नाहीं ॥३॥ तुका ह्मणे देवा । येथें न पुरे रिघावा ॥४॥

फार भीती वाटते, कारण हा संसार काही केल्या सुटत नाही. अशा पेचात मी सापडलो आहे, की देवा धाव म्हणून हाक मारावी लागते आहे. मी काहीतरी विचार करून बघतो, पण तोवर लक्षात येते की हे मनच माझ्या हातात राहिलेले नाही. तुका म्हणतो, देवा, इथे नुसते आत शिरून उपयोग नाही (नुसत्या प्रयत्नाने यातून बाहेर पडता येत नाही).