विठ्ठल गीतीं विठ्ठल चित्तीं । विठ्ठल विश्रांति भोग जया ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ विठ्ठल आसनीं विठ्ठल शयनीं । विठ्ठल भोजनीं ग्रासोग्रासीं ॥२॥ विठ्ठल जागृतिस्वप्नीं सुषुप्ती । आन दुजें नेणती विठ्ठलेंविण ॥३॥ भूषण अळंकार सुखाचे प्रकार । विठ्ठल निर्धार जयां नरां ॥४॥ तुका ह्मणे तेही विठ्ठल चि जाले । संकल्प मुराले दुजेपणें ॥५॥

ज्याच्या गाण्यात विठ्ठल, मनात विठ्ठल, विश्रांतीतही आणि उपभोगातही विठ्ठलच आहे; ज्याच्या बसण्यात विठ्ठल, झोपण्यात विठ्ठल, आणि प्रत्येक घासागणिक जेवणातही विठ्ठलच आहे; जागेपणी, स्वप्नात आणि गाढ झोपेतही ज्याला विठ्ठलाशिवाय दुसरे काहीच कळत नाही; दागिने, अलंकार, सुखाचे सगळे प्रकार - या सगळ्यांत ज्या माणसांना फक्त विठ्ठलच खरा, निश्चित वाटतो - तुका म्हणतो, असे लोक स्वतःच विठ्ठलरूप होऊन जातात; त्यांचा द्वैताचा, मीपणाचा संकल्पच मुळी विरघळून जातो.