दास जालों हरिदासांचा । बुद्धिकायामनेंवाचा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तेथें प्रेमाचा सुकाळ । टाळमृदंगकल्लोळ । नासे दुष्टबुद्धि सकळ । समाधि हरिकीर्तनीं ॥२॥ ऐकतां हरिकथा । भक्ति लागे त्या अभक्तां ॥३॥ देखोनि कीर्तनाचा रंग । कैसा उभा पांडुरंग ॥४॥ हें सुख ब्रह्मादिकां । ह्मणे नाहीं नाहीं तुका ॥५॥

मी बुद्धीने, शरीराने, मनाने आणि वाचेने हरिदासांचा दास बनलो आहे. तिथे प्रेमाचा नुसता सुकाळ असतो, टाळ-मृदुंगांचा कल्लोळ चाललेला असतो; त्यामुळे सगळी दुष्ट बुद्धी नाहीशी होते आणि हरिकीर्तनातच समाधी लागते. हरिकथा ऐकता ऐकता ज्यांना मुळीच भक्ती नव्हती त्या अभक्तांनाही भक्तीची गोडी लागते. कीर्तनाचा रंग असा काही जमतो, की त्यात साक्षात पांडुरंगच उभा असल्याचा भास होतो. तुका म्हणतो, हे जे सुख इथे मिळते, ते ब्रह्मदेवादिकांनाही मिळत नाही, मिळत नाही.