पंढरीस दुःख न मिळे ओखदा । प्रेमसुख सदा सर्वकाळ ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ पुंडलिकें हाट भरियेली पेंठ । अवघें वैकुंठ आणियेलें ॥२॥ उदमासी तुटी नाहीं कोणा हानि । घेऊनियां धणी लाभ घेती ॥३॥ पुरलें देशासी भरलें सिगेसी । अवघी पंचक्रोशी दुमदुमीत ॥४॥ तुका ह्मणे संतां लागलीसे धणी । बैसले राहोनि पंढरीस ॥५॥

पंढरीत औषध शोधूनही दुःख मिळत नाही; तिथे सदासर्वकाळ फक्त प्रेमसुखच भरलेले असते. पुंडलिकाने इथे असा बाजार, अशी पेठ भरवली आहे, की जणू अवघे वैकुंठच इथे आणून ठेवले आहे. या व्यापारात कुणाचेही नुकसान होत नाही, तोटा होत नाही; जो येतो तो मनसोक्त लाभच घेऊन जातो. हा व्यवहार इतका भरभराटीला आला आहे, की अवघी पंचक्रोशी त्याच्या दुमदुमाटाने भरून गेली आहे. तुका म्हणतो, संतांना इथेच पुरेपूर तृप्ती, समाधान मिळाले आहे, म्हणून ते कायमचे पंढरीतच स्थिरावून बसले आहेत.