द्वारकेचे केणें आलें या चि ठाया । पुढें भक्तराया चोजवीत ॥१॥ ॥ध्रु.॥ गोविळें विसारें माप केलें खरें । न पाहे माघारें अद्यापवरी ॥२॥ वैष्णव मापारी नाहीं जाली सळे । पुढें ही न कळे पार त्याचा ॥३॥ लाभ जाला त्यांनीं धरिला तो विचार । ऐहिक पारत्र सांठविलें ॥४॥ तुका ह्मणे मज मिळाली मजुरी । विश्वास या घरीं संतांचिया ॥५॥

द्वारकेहून मालाची खेप या ठिकाणी येऊन पोचली आहे, आणि पुढे भक्तांचा राजा (पांडुरंग) तिची पारख करतो आहे. गोविंदाने आगाऊ रक्कम देऊन खरेखुरे वजनमाप केले, आणि आजतागायत तो मागे वळून पाहत नाही (दिलेला शब्द मागे घेत नाही). हा वैष्णवांचा व्यवहार कधी ढळला नाही, आणि त्याचा अंत किती आहे हेही अजून कळलेले नाही, इतका तो विशाल आहे. यातून फायदा झाला, त्यांनी हाच विचार मनात धरला, आणि या जगातले व परलोकातले असे दोन्ही प्रकारचे लाभ साठवून ठेवले. तुका म्हणतो, मला अशी बिदागी मिळाली - संतांच्या या घरातला विश्वास, हीच माझी खरी कमाई.