विचार नाहीं नर खर तो तैसा । वाहे ज्ञान पाठी भार लगड तैसा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ वादावाद करणें त्यासी तोंच वरी । गुखाडीची चाड सरे तोंच बाहेरी ॥२॥ सौभाग्यसंपन्न हो कां वृद्ध प्रतिष्ठ । चिकरूनि सांडी पायां लागली ते विष्ठ ॥३॥ नाहीं याति कुळ फांसे ओढी तयासी । तुका ह्मणे काय मुद्रासोंग जाळिसी ॥४॥

ज्या माणसाला विवेकच नाही, तो गाढवासारखाच असतो; ज्ञान तो फक्त गाढवासारखं पाठीवर ओझं वाहिल्यासारखं वाहतो, त्याचा खरा उपयोग त्याला कळतच नाही. तो वाद तेवढाच घालतो जोवर त्याचा स्वार्थ साधतो, आणि आपली गरज भागली की लगेच बाजूला सरतो. मग समोर कोणी भाग्यवान सुवासिनी असो किंवा वृद्ध प्रतिष्ठित माणूस असो, तो ओरडून आपली घाणच त्यांच्या पायाशी टाकतो, म्हणजे त्याला कसलाच विधिनिषेध नसतो. त्याला खरी जात-कूळ काहीच नाही, मोहाचा फास त्याला ओढत असतो. तुका म्हणतो, मग उगीच हा ढोंगाचा बुरखा कशासाठी पांघरतोस?