कलिधर्म मागें सांगितलें संतीं । आचार सांडिती द्विजलोक ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तेचि कळों आतां येतसे प्रचिती । अधर्मा टेंकती धर्म नव्हे ॥२॥ तप व्रत करितां लागती सायास । पाळितां पिंडास गोड वाटे ॥३॥ देव ह्मणऊनी न येती देऊळा । संसारा वेगळा तरी कां नव्हे ॥४॥ तुका ह्मणे मज धरितां गुमान । ऐसे कोणी जन नरका जाती ॥५॥

कलियुगात धर्माचरण कसे ढासळेल, हे संतांनी आधीच सांगून ठेवले होते - की ब्राह्मणवर्गसुद्धा आपला आचार सोडून देतील. तेच आता आपल्याला प्रत्यक्ष अनुभवाला येते आहे - लोक अधर्माकडेच झुकतात, धर्माकडे नाही. तप-व्रत करायचं म्हटलं की कष्ट वाटतात, पण स्वतःचं शरीर जपायला मात्र गोडी वाटते. देऊळातही देव आहे म्हणून लोक जात नाहीत; मग तरी संसारापासून ते वेगळे का होत नाहीत? तुका म्हणतो, माझ्याबद्दल गैरसमज बाळगून जे लोक वागतात, असे लोक नरकातच जातात.