अंतरींचा भाव जाणोनियां गुज । तैसें केलें काज पांडुरंगा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ घातलें वचन न पडे चि खालीं । तूं आह्मां माउली अनाथांची ॥२॥ मज याचकाची पुरवावी आशा । पंढरीनिवासा मायबापा ॥३॥ नाशिली आशंका माझिया जीवाची । उरली भेदाची होती कांहीं ॥४॥ तुका ह्मणे आतां केलां मी निर्भर । गाईन अपार गुण तुझे ॥५॥

अंतरीचा भाव जाणून घेऊन, जणू गुपितच ओळखून, पांडुरंगा, तू तसंच काम करून ठेवलंस. तू दिलेला शब्द कधी खाली पडत नाही (वाया जात नाही); तू आमच्यासारख्या अनाथांची माऊली आहेस. माझी, एका याचकाची आशा पुरी कर, हे पंढरीत राहणाऱ्या माय-बापा. माझ्या मनातली सगळी शंका तू नाहीशी केलीस; जी काही भेदाची भावना उरली होती तीही गेली. तुका म्हणतो, आता मी निर्धास्त झालो आहे, आणि आता तुझे अपार गुण गात राहीन.