उदार कृपाळ अनाथांचा नाथ । ऐकसी मात शरणागतां ॥१॥ ॥ध्रु.॥ सर्व भार माथां चालविसी त्यांचा । अनुसरलीं वाचा काया मनें ॥२॥ पाचारितां उभा राहासी जवळी । पाहिजे ते काळीं पुरवावे ॥३॥ चालतां ही पंथ सांभाळिसी वाटे । वारिसील कांटे खडे हातें ॥४॥ तुका ह्मणे चिंता नाहीं तुझ्या दासां । तूं त्यांचा कोंवसा सर्वभावे ॥५॥

हे उदार, कृपाळू, अनाथांच्या नाथा, तू शरण आलेल्यांचं गाऱ्हाणं ऐकतोस. त्यांचा सगळा भार तू स्वतःच्या डोक्यावर घेऊन चालवतोस, कारण त्यांनी वाचेने, शरीराने आणि मनाने तुला शरण येऊन अनुसरण केलेलं असतं. हाक मारताच तू त्यांच्याजवळ उभा राहतोस आणि वेळेवर त्यांची गरज पुरवतोस. ते वाटचाल करत असताना वाटेवरची काळजी तूच घेतोस, काटे-खडे स्वतःच्या हाताने बाजूला सारतोस. तुका म्हणतो, तुझ्या दासांना कसलीच चिंता नसते, कारण तूच सर्वभावे त्यांचा आसरा आहेस.