काय कीर्ती करूं लोक दंभ मान । दाखवी चरण तुझे मज ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मज आतां ऐसें नको करूं देवा । तुझा दास जावा वांयां ॥२॥ विण होइल थोरपण जाणीवेचा भार । दुरावेन दूर तुझ्या पायीं ॥३॥ अंतरींचा भाव काय कळे लोकां । एक मानी एकां देखोवेखीं ॥४॥ तुका ह्मणे तुझे पाय आतुडती । ते मज विपत्ति गोड देवा ॥५॥

मी कसली कीर्ती, मान किंवा लोकांसमोर दिखावा करू? त्यापेक्षा तूच मला तुझे चरण दाखव. देवा, आता माझ्याबाबत असं होऊ नये की तुझा दास असूनही माझं आयुष्य व्यर्थ जावं. नाहीतर मोठेपणाच्या जाणिवेचं ओझं माझ्यावर येईल आणि मी तुझ्या पायांपासून दूर जाईन. लोकांना दुसऱ्याच्या अंतःकरणातला खरा भाव कुठे कळतो? ते एकमेकांना पाहून उगीचच एकमेकांना मान देतात. तुका म्हणतो, मला तुझे पाय ज्यात सहज गवसतील, अशी संकटंसुद्धा मला गोड वाटतील, देवा.