मानावया जग व्हावी द्रव्यमाया । नाहीं हे माझिया जीवा चाड ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तुझ्या पायांसाटीं केली आराणूक । आतां कांहीं एक नको दुजें ॥२॥ करूनियां कृपा करीं अंगीकार । न लावीं उसीर आतां देवा ॥३॥ नव्हे साच कांहीं कळो आलें मना । ह्मणोनि वासना आवरिली ॥४॥ तुका ह्मणे आतां मनोरथ सिद्धी । माझे कृपानिधी पाववावे ॥५॥

जगाने मला मान द्यावा म्हणून धनसंपत्तीची आसक्ती बाळगावी, अशी काही माझ्या जिवाला इच्छा नाही. मी फक्त तुझ्या पायांसाठी ही सवड काढून ठेवली आहे; आता मला दुसरं काहीही नको आहे. कृपा करून तू मला जवळ कर, आता उशीर करू नकोस, देवा. मनाला आता हे पक्कं कळून चुकलं आहे की संसारातलं काहीच खरं/टिकाऊ नाही, म्हणून मी माझ्या वासना आवरल्या आहेत. तुका म्हणतो, आता माझं मनोरथ पूर्ण करून, हे कृपेच्या सागरा, मला तुझ्यापर्यंत पोचव.