जनीं जनार्दन ऐकतों हे मात । कैसा तो वृत्तांत न कळे आह्मां ॥१॥ ॥ध्रु.॥ जन्म जरा मरण कवण भोगी भोग । व्याधि नाना रोग सुखदुःखें ॥२॥ पापपुण्यें शुद्धाशुद्ध आचरणें । हीं कोणांकारणें कवणें केलीं ॥३॥ आह्मां मरण नाश तूं तंव अविनाश । कैसा हा विश्वास साच मानूं ॥४॥ तुका ह्मणे तूं चि निवडीं हा गुढार । दाखवीं साचार तेंचि मज ॥५॥

'प्रत्येक जीवामध्ये जनार्दन वसतो' अशी गोष्ट मी ऐकतो, पण तो नेमका काय प्रकार आहे, हे आम्हाला कळत नाही. जन्म, म्हातारपण, मरण, निरनिराळे रोग-व्याधी, सुख-दुःख हे भोग कोण भोगतो? पाप-पुण्य, शुद्ध-अशुद्ध वर्तन, हे कोणासाठी आणि कुणी केलं? आम्हांला मरण आहे, नाश आहे, आणि तू तर अविनाशी आहेस - मग हा विश्वास खराच आहे असं मी कसं मानू? तुका म्हणतो, तूच हे गूढ उकलून दाखव, आणि त्यातलं खरं सत्य मला प्रत्यक्ष दाखवून दे.