धीर तो कारण साह्य होतो नारायण । नेदी होऊं सीण वाहों चिंता दासांसी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ सुखें करावें कीर्तन हर्षें गावे हरिचे गुण । वारी सुदर्शन आपण चि कळिकाळ ॥२॥ जीव वेची माता बाळा जडभारी होतां । तो तों नव्हे दाता प्राकृतां यां सारिखा ॥३॥ हें तों माझ्या अनुभवें अनुभवा आलें जीवें । तुका ह्मणे सत्य व्हावे आहाच नये कारणा ॥४॥

धीर धरणे हेच खरे कारण आहे; नारायण स्वतः साह्याला येतो, आणि आपल्या दासांना शीण होऊ देत नाही किंवा चिंता वाहू देत नाही. मग आनंदाने कीर्तन करावे, हर्षाने हरिचे गुण गावेत; कारण तो स्वतःच सुदर्शनचक्र फिरवून काळालाही रोखतो. जशी आई आपल्या आजारी, जड झालेल्या बाळासाठी स्वतःचा जीव वेचते, तसा खरा दाता सामान्य माणसांसारखा नसतो, तो निरपेक्षपणे देतो. हे मला माझ्या स्वतःच्या अनुभवाने, माझ्या जिवाने अनुभवायला मिळाले आहे. तुका म्हणतो, हे सत्यच व्हायला हवे, उगाच वरवरचं नको.