ऐकें रे जना तुझ्या स्वहिताच्या खुणा । पंढरीचा राणा मनामाजी स्मरावा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मग कैंचें रे बंधन वाचे गातां नारायण । भवसिंधु तो जाण ये चि तीरीं सरेल ॥२॥ दास्य करील कळिकाळ बंद तुटेल मायाजाळ । होतील सकळ रिद्धिसिद्धी ह्मणियारी ॥३॥ सकळशास्त्रांचें सार हें वेदांचें गव्हर । पाहातां विचार हा चि करिती पुराणें ॥४॥ ब्राह्मण क्षत्रिय वैश्य शूद्र चांडाळां आहे अधिकार । बाळें नारीनर आदि करोनि वेश्या ही ॥५॥ तुका ह्मणे अनुभवें आह्मीं पाडियलें ठावें । आणीक ही दैवें सुख घेती भाविकें ॥६॥

अरे जना, ऐक, तुझ्या खऱ्या हिताची ही खूण आहे - पंढरीच्या राजाला मनात सतत स्मरत राहा. मग कसलं आलंय बंधन? वाणीने नारायणाचे नाव घेता घेता हा भवसागरच याच किनाऱ्यावर संपून जाईल. काळसुद्धा तुझी सेवा करेल, मायेचं जाळं तुटेल, आणि सगळ्या ऋद्धी-सिद्धी नामस्मरण करणाऱ्याला आपोआप मिळतील. हेच सगळ्या शास्त्रांचं सार आहे, वेदांचं मर्म आहे; पुराणेसुद्धा नीट पाहिलं तर हाच विचार मांडतात. ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य, शूद्र, चांडाळ यांनाही हा अधिकार आहे; लहान मुले, स्त्री-पुरुष, एवढंच काय वेश्यांनासुद्धा हा अधिकार आहे. तुका म्हणतो, आम्ही हे स्वतःच्या अनुभवाने पडताळून पाहिलेलं सत्य आहे; यापुढेही जे भाविक असतील, ते आपापल्या भाग्याने हेच सुख मिळवतील.