न करीं तळमळ राहें रे निश्चळ । आहे हा कृपाळ स्वामी माझा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ अविनाश सुख देईल निर्वाणी । चुकतील खाणी चौऱ्याशीच्या ॥२॥ आणिकियां जीवां होईल उद्धार । ते ही उपकार घडती कोटि ॥३॥ ऐहिक परत्रीं होसील सरता । उच्चारीं रे वाचा रामराम ॥४॥ तुका ह्मणे सांडीं संसाराचा छंद । मग परमानंद पावसील ॥५॥

तळमळ करू नकोस, शांत आणि स्थिर राहा; माझा हा स्वामी फार कृपाळू आहे. शेवटी तो तुला अविनाशी, कधीही न संपणारं सुख देईल, आणि चौऱ्यांशी लाख योनींच्या फेऱ्या चुकतील. यामुळे इतर जीवांचाही उद्धार होईल, आणि त्यातून कोट्यवधी उपकार घडतील. तू नुसतं वाणीने 'राम राम' म्हण, म्हणजे तू या लोकी आणि परलोकीही यशस्वी होशील. तुका म्हणतो, संसाराचा नाद सोड, मग तुला परमानंद मिळेल.