कां रे दास होसी संसाराचा खर । दुःखाचे डोंगर भोगावया ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मिष्टान्नाची गोडी जिव्हेच्या अग्रीं । मसक भरल्यावरी स्वाद नेणे ॥२॥ आणीक ही भोग आणिकां इंद्रियांचे । नाहीं ऐसें साचें जवळी कांहीं ॥३॥ रूप दृष्टि धाय पाहातां पाहातां । न घडे सर्वथा आणि तृष्णा ॥४॥ तुका ह्मणे कां रे नाशिवंतासाटीं । देवासर्वे तुटी करितोसी ॥५॥

अरे, तू संसाराचा गाढव/गुलाम का होतोस, दुःखाचे डोंगरच्या डोंगर भोगण्यासाठी? मिष्टान्नाची गोडी फक्त जिभेच्या टोकावर असते; पोट एकदा भरलं की मग त्याची चवच कळेनाशी होते. याचप्रमाणे बाकीच्या इंद्रियांचे भोगही असेच आहेत - त्यात खरोखर टिकाऊ असं काहीच नाही. डोळेभरून रूप पाहिलं तरी ती तहान कधीच पूर्णपणे शमत नाही. तुका म्हणतो, मग अरे, या नाशवंत गोष्टींसाठी तू देवाशी नातं का तोडतोस?