बैसोनि निश्चळ करीं त्याचें ध्यान । देईल तो अन्नवस्त्रदाता ॥१॥ ॥ध्रु.॥ काय आह्मां करणें अधिक सांचुनी । देव जाला करणी पुरविता ॥२॥ दयाळ मयाळ जाणे कळवळा । शरणागतां लळा राखों जाणे ॥३॥ न लगे मागणें सांगणें तयासी । जाणे इच्छा तैसी पुरवी त्याची ॥४॥ तुका ह्मणे लेई अलंकार अंगीं । विठ्ठल हा जगीं तूंचि होसी ॥५॥

स्थिर बसून त्याचं ध्यान कर; अन्न-वस्त्र देणारा तोच आहे. आम्हांला आणखी साठवून तरी काय करायचंय, कारण देवच आता सगळं पुरवणारा झाला आहे. तो दयाळू आहे, मायाळू आहे, त्याला कळवळा कळतो, शरण आलेल्यांचे लाड पुरवायचे त्याला माहीत आहे. त्याला काही मागायची किंवा सांगायचीही गरज नाही, तो स्वतःच इच्छा ओळखून ती पुरवतो. तुका म्हणतो, अंगावर दागिने ल्यायलेला, जे जे रूप तू धारण करशील त्यात, विठ्ठल तूच या जगात होऊन राहिला आहेस.