सेत करा रे फुकाचे । नाम विठोबारायाचें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ नाहीं वेठी जेवा सारा । जाहाती नाहीं ह्मणियारा । सरिक नाहीं रे दुसरा । धनी सारा तुझा तूं ॥२॥ जपतप नांगरणी । न लगे आटी दुणवणी ॥३॥ कर्म कुळवणी । न लगे धर्मपाळी दोन्ही ॥४॥ ज्ञानपाभारी ती फणी । न लगे करावी पेरणी ॥५॥ वीज न लगे संचिताचें । पीक पिकलें ठायींचें ॥६॥ नाहीं यमाचें चोरटें । विठ्ठल पागोऱ्याच्या नेटें ॥७॥ पीक न वजे हा भरवसा । करी उद्वेग तो पिसा ॥८॥ सराई सर्व काळ । वांयां न वजे घटिकापळ ॥९॥ प्रेम पिकलें अपार । नाहीं सांठवावया थार ॥१०॥ ऐसीये जोडी जो चुकला । तुका ह्मणे विघ्न त्याला ॥११॥

अरे, फुकटचं एक शेत करा - विठोबारायाचं नाव हेच ते शेत. यात कुठलीही सक्तीची वेठबिगारी नाही, कुणाला सारा द्यावा लागत नाही, आणि 'हे झालं नाही' असं म्हणणाराही कुणी नाही. याच्यासारखं दुसरं काही नाहीच; इथे तूच स्वतः संपूर्ण मालक आहेस. जप-तप हीच इथली नांगरणी, त्यासाठी वेगळी दुबार नांगरणी करायचे कष्ट नकोत. सत्कर्म हीच इथली कुळवणी, त्यासाठी धर्म सांभाळणं एवढंच पुरेसं, वेगळे उपाय नकोत. ज्ञान हीच इथली पेरणीची पाभर आहे, वेगळी पेरणी करायची गरजच नाही. याला पूर्वसंचिताचं बी-बियाणंही लागत नाही, पीक आपोआप, आहे तिथेच पिकलेलं असतं. इथे यमाची चोरी चालत नाही, कारण विठ्ठल स्वतः राखणदार होऊन शेतावर पहारा देतो. हे पीक कधी वाया जाणार नाही असा पक्का भरवसा आहे; जो याबद्दल उगाच काळजी करतो, तोच वेडा समजावा. इथे चोवीस तास राबता चालू असतो, एक घटकाभरसुद्धा वेळ वाया जात नाही. इथे प्रेमाचं पीक अफाट येतं, ते साठवायलासुद्धा जागा अपुरी पडते. अशी ही अमोल कमाई जो गमावतो, तुका म्हणतो, त्याच्या वाट्याला दुर्दैवच येतं.