वोणच्या सोंकरीं । सेत खादलें पांखरीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तैसा खाऊं नको दगा । निदसुरा राहुनि जागा ॥२॥ चोरासवें वाट । चालोनि केले तळपट ॥३॥ डोळे झांकुनि राती । कृपी पडे दिवसा जोती ॥४॥ पोसी वांज गाय । तेथें कैची दुध साय ॥५॥ फुटकी सांगडी । तुका ह्मणे न पवे थडी ॥६॥

जरा निष्काळजीपणा झाला, आणि पाखरांनी शेत खाऊन टाकलं. तसाच तू दगा खाऊ नकोस; झोपाळू राहून सुद्धा जागा राहा, सावध राहा. चोराबरोबर वाट चाललीस, तर नुकसानच होणार. रात्री डोळे मिटून गाफील राहिलास आणि दिवसासुद्धा झोपाळू राहिलास, तर चुकशीलच. जर वांझ गायीचं पालनपोषण केलंस, तर तिथून दूध-साय कुठून मिळणार? तुका म्हणतो, फुटकी तराफा घेऊन कुणी निघालं, तर ते काठालाही पोचणार नाही.