सेत आलें सुगी सांभाळावे चारी कोन । पिका आलें परी केले पाहिजे जतन ॥१॥ ॥ध्रु.॥ सोंकरीं सोंकरीं विसावा तोंवरीं । नको खाऊं उभे आहे तों ॥२॥ गोफणेसी गुंडा घालीं पागोऱ्याच्या नेटें । पळती हाहाकारें अवघीं पांखरांचीं थाटें ॥३॥ पेटवूनि आगटी राहें जागा पालटूनि । पडिलिया मान बळ बुद्धि व्हावी दोनी ॥४॥ खळें दाणें विश्व सुखी करीं होतां रासी । सारा सारूनियां ज्याचे भाग देई त्यासी ॥५॥ तुका ह्मणे मन नाहीं आपुलें कारण । निज आलें हातां भूस सांडिलें निकण ॥६॥

शेताला सुगी आली की चारही बाजूंनी राखण करावी; पीक आलं असलं तरी ते जपून सांभाळावं लागतं. 'जरा जरा दम खाऊ' असं म्हणत विसावा घेत राहू नकोस; पीक उभं आहे तोवर गाफील राहून चालणार नाही. गोफणीत दगड घालून राखणदाराच्या जोमाने पांखरांवर मारा कर, म्हणजे सगळी पाखरांची थवे घाबरून हाहाकार करत पळून जातील. शेकोटी पेटवून, जागा बदलत बदलत जागता पहारा दे; प्रसंगी मानसिक बळ आणि बुद्धी दोन्हीही वापरावी लागते. राशी झाल्यावर खळ्यातलं धान्य वाटून सगळं जग सुखी कर; साऱ्याचा हिशोब चुकता करून ज्याचा जेवढा वाटा आहे तेवढा त्याला दे. तुका म्हणतो, मन जर स्वतःच्या ताब्यात नसेल, तर शेवटी हातात फक्त भुसकटच राहील, खरा दाणा निसटून जाईल.