क्या गाऊं कोई सुननेवाला । देखें तों सब जग ही भुला ॥१॥ ॥ध्रु.॥ खेलों आपने रामहि साथ । जैसी वैसी करहों मात ॥२॥ काहांसे लाऊं मधुरा बानी । रीझे ऐसी लोक बिरानी ॥३॥ गिरिधर लाल तो भावका भुका । राग कला नहिं जानत तुका ॥४॥

(ही रचना मूळ हिंदी/ब्रजभाषेत आहे, मूळ मजकूर जसाच्या तसा ठेवला आहे.) मी काय गाऊ, मला ऐकणारं तरी कोण आहे? बघावं तर सगळं जगच भुलून, वेडावून गेलेलं आहे. मी तर माझ्या रामाच्या सोबत खेळतो आहे, जशी असेल तशी गोष्ट बोलून टाकतो. कुठून आणू ती गोड-मधुर वाणी, की जेणेकरून परक्या लोकांना आनंद वाटेल? गिरिधर लाल (कृष्ण) तर फक्त भावाचा भुकेला आहे; तुकाला राग-रागिणीची कला काही येत नाही, मला फक्त भाव माहीत आहे.