मंत्रयंत्र नहिं मानत साखी । प्रेमभाव नहिं अंतर राखी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ राम कहे त्याके पगहूं लागूं । देखत कपट अभिमान दुर भागूं ॥२॥ अधिक याती कुलहीन नहिं जानूं । जाने नारायन सो प्रानी मानूं ॥३॥ कहे तुका जीव तन डारू वारी । राम उपासिंहु बलियारी ॥४॥

खरी भक्ती मंत्र-यंत्राची साक्ष मानत नाही; खरा प्रेमभाव मनात कसलाही भेदभाव ठेवत नाही. जो कुणी 'राम' म्हणतो, त्याच्या पायाला मी स्पर्श करतो; पण जिथे कपट आणि अहंकार दिसतो, तिथून मी दूर पळून जातो. उच्च जात किंवा हीन कूळ, हे मी काही मानत नाही; जो नारायणाला ओळखतो, त्यालाच मी खरा माणूस मानतो. तुका म्हणतो, मी माझा जीव आणि शरीर ओवाळून टाकीन; मी त्या बलशाली रामाचीच उपासना करतो.