हरिसुं मिल दे एक हि वेर । पाछे तूं फिर नावे घर ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मात सुनो दुति आवे मनावन । जाया करति भर जोबन ॥२॥ हरिसुख मोहि कहिया न जाये । तब तूं बुझे आगो पाये ॥३॥ देखहि भाव कछु पकरि हात । मिलाइ तुका प्रभुसात ॥४॥

एकदाच हरीची भेट घडवून दे; मग मी पुन्हा घराकडे परतणारच नाही. ऐक गं माय, समजूत घालायला दूती (निरोप्या) येते आहे, भरल्या तारुण्यातली एक स्त्री. हरीचं सुख मला शब्दांत सांगताच येत नाही; ते तुलाही तेव्हाच कळेल, जेव्हा तू स्वतः तिथवर पोचशील. माझा भाव पाहून त्याने माझा हात धरला, आणि तुकाला त्याने स्वतःच्या प्रभूशी एकरूप करून टाकलं.