कब मरू पाऊं चरन तुह्यारे । ठाकुर मेरे जीवन प्यारे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ जग रडे ज्याकुं सो मोहि मीठा । मीठा दर आनंदमाहि पैठा ॥२॥ भला पाऊं जनम इन्हे बेर । बस मायाके असंग फेर ॥३॥ कहे तुका धन मानहि दारा । वोहि लिये गुंडलीया पसारा ॥४॥

मी कधी मरेन आणि तुझ्या चरणांशी पोचेन, हे माझ्या जीवाभावाच्या ठाकुरा? ज्या गोष्टीसाठी जग रडतं, तीच मला गोड वाटते; कारण त्यातूनच मी आनंदाच्या गोड द्वारात प्रवेश केला आहे. बरं झालं, हा जन्म मिळाला, आणि आता पुरे झाल्या मायेच्या या निरर्थक फेऱ्या. तुका म्हणतो, धनदौलत आणि आदरणीय बायको-घरदार यांच्यासाठीच माणूस हा सगळा गुंतागुंतीचा संसारपसारा मांडून ठेवतो.