दासों पाछें दौरे राम । सोवे खडा आपें मुकाम ॥१॥ ॥ध्रु.॥ प्रेमसरडी बांधी गळे । खैंच चळे उधर आपने ॥२॥ जनसुं भुल न देवे । कर हि धर आघें बाट बतावे ॥३॥ तुकाप्रभु दीनदयाला । वारि रे तुज पर हुं मोपाला ॥४॥

राम आपल्या दासांच्या मागे मागे धावत असतो; ते झोपलेले असतानाही तो स्वतः त्यांच्या घरी राखणदार म्हणून उभा असतो. प्रेमाची दोरी त्यांच्या गळ्यात बांधून, ती ओढत तो त्यांना स्वतःकडे घेऊन येतो. आपल्या भक्ताला तो कधी विसरू देत नाही; हात धरून तो त्यांना पुढची वाट दाखवतो. तुकाचा प्रभू दीनांवर दया करणारा आहे; तुका म्हणतो, हे गोपाळा, मी माझा जीव तुझ्यावरून ओवाळून टाकतो.