मेरे रामको नाम जो लेवे बारोंबार । त्याके पाऊं मेरे तनकी पैजार ॥१॥ हांसत खेलत चालत बाट । खाना खाते सोते खाट ॥२॥ जातनसुं मुजे कछु नहिं प्यार । असतेके नहिं हेंदु धेड चंभार ॥३॥ ज्याका चित लगा मेरे रामको नाम । कहे तुका मेरा चित लगा त्याके पाव ॥४॥

माझ्या रामाचं नाव जो वारंवार घेतो, त्याच्या पायतळी माझं हे शरीरसुद्धा जोडा व्हावं, इतकी त्याची थोरवी आहे. हसत-खेळत वाट चालावी, जेवण जेवावं, खाटेवर झोपावं. जातपातीवर माझं प्रेम नाही; खऱ्या अर्थाने पाहिलं तर हिंदू, ढेड, चांभार असा भेदच नाही. ज्याचं मन माझ्या रामाच्या नावात रमलेलं आहे, तुका म्हणतो, माझं मन त्याच्याच पायाशी लागलेलं असतं, मग तो कोणत्याही जातीचा का असेना.