जग चले उस घाट कोन जाय । नहिं समजत फिरफिर गोते खाय ॥१॥ नहिं एकदो सकल संसार । जो बुझे सो आगला स्वार ॥२॥ उपर स्वार बैठे कृष्णांपीठ । नहिं बाचे कोइ जावे ळूठ ॥३॥ देख हि डर फेर बैठा तुका । जोवत मारग राम हि एका ॥४॥

सगळं जग त्या (भवसागराच्या) घाटाने चालतं आहे, पण खरोखर योग्य वाटेने कोण जातो? न समजल्यामुळे लोक पुन्हा पुन्हा धडपडतात. हे काही एक-दोघांचंच नाही, अख्खा संसारच असा आहे; जो यातलं मर्म समजतो, तोच खरा पुढे निघून जातो. जो कृष्णाला शरण जाऊन त्याच्या आसनावर स्वार होतो, तोच वाचतो; बाकी कुणीही सहीसलामत सुटत नाही. हे पाहून भय वाटलं, म्हणून तुका मागे बसला, आणि फक्त रामाच्याच मार्गाची वाट पाहत राहिला.