भले रे भाई जिन्हें किया चीज । आछा नहिं मिळत बीज ॥१॥ फीरतफीरत पाया सारा । मीलत लोळे धन किनारा ॥२॥ तीरथ बरत फिर पाया जोग । नहिं तळमळ तुटत भवरोग ॥३॥ कहे तुका मैं ताको दास । नहिं सिरभार चलावे पास ॥४॥

धन्य रे भावा, ज्यांनी याला (नामस्मरणाला) खरं सार मानलं; असं उत्तम बीज सहजासहजी मिळत नाही. भटकत भटकत शेवटी सगळं सार गवसलं, जणू किनाऱ्यावर वाहून आलेलं धनच सापडलं. तीर्थयात्रा, व्रतं केल्यानंतर शेवटी खरा योग घडला; मग आतली तळमळ थांबते आणि संसाराचा रोग तुटतो. तुका म्हणतो, मी त्याचा दास आहे; त्याच्यामुळे डोक्यावर कसलंही ओझं न वागवता तो मला सोबत घेऊन चालतो.