लाल कमलि वोढे पेनाये । मोसु हरिथें केसें बनाये ॥१॥ कहे सखि तुम्हे करति सोर । हिरदा हरिका कठिन कठोर ॥२॥ नहिं किया सरम कछु लाज । और सुनाठउं बहुत हे भाज ॥३॥ और नामरूप नहिं गोवलिया । तुकाप्रभु माखन खाया ॥४॥

त्याने लाल कमळांची माळ घातली आहे; मग हरीने माझ्याशी असं का वागावं, हे आता मी कसं सोसू? सखी म्हणते, तू उगाच एवढा गलका करतेस; पण खरंच, हरीचं मन किती कठोर, किती निर्दय आहे! त्याला यात काहीच लाज-शरम वाटली नाही; अजून खूप काही सांगण्यासारखं आहे, सखी. त्याला गोपाळाशिवाय दुसरं कुठलंच नाव-रूप माहीत नाही; तुकोबांचा हा प्रभू म्हणजे साक्षात तो लोणी खाणारा कान्हाच आहे.