काहे रोवे आगले मरना । गंव्हार तूं भुला आपना ॥१॥ केते मालुम नहिं पडे । नन्हे बडे गये सो ॥२॥ बाप भाई लेखा नहिं । पाछें तूं हि चलनार ॥३॥ काले बाल सिंपत भये । खबर पकडो तुका कहे ॥४॥

पुढे येणाऱ्या मरणाबद्दल रडतोस कशाला? अरे मूर्खा, तू स्वतःलाच विसरला आहेस. किती जण मरून गेले, याचा हिशोबच लागत नाही; लहान असोत वा मोठे, सगळेच निघून गेले. बाप असो वा भाऊ, कुणाचाच मेळ लागत नाही; शेवटी तुलाही त्यांच्याच मागोमाग जायचं आहे. काळे केस आता पांढरे होऊ लागले आहेत; तुका म्हणतो, आता तरी सावध हो, वेळीच जागा हो.