क्या मेरे राम कवन सुख सारा । कहकर दे पुछूं दास तुह्यारा ॥१॥ तनजोबनकी कोन बराई । ब्याधपीडादि स काटहि खाई ॥२॥ कीर्त बधाऊं तों नाम न मेरा । काहे झुटा पछतऊं घेरा ॥३॥ कहे तुका नहिं समजत मात । तुह्यारे हरनके जोडहि हात ॥४॥

माझ्या रामा, खऱ्या सुखाचं सार काय आहे? सांग, तुझा हा दास तुला विचारतो आहे. शरीर आणि तारुण्यात असा कसला मोठेपणा आहे? शेवटी रोग-व्याधीच त्याला पोखरून खाऊन टाकतात. मी माझी कीर्ती वाढवली, तरी त्यात खरं माझं नाव नाहीच, हा अहंकारच आहे; मग उगाच खोट्या गोष्टीत पश्चात्ताप का करत बसू? तुका म्हणतो, हे गुपित लोकांना समजत नाही; म्हणून तुझ्या चरणांपाशी मी हात जोडतो.