देखत आखों झुटा कोरा । तो काहे छोरा घरंबार ॥१॥ मनसुं किया चाहिये पाख । उपर खाक पसारा ॥२॥ कामक्रोधसो संसार । वो सिरभार चलावे ॥३॥ कहे तुका वो संन्यास । छोडे आस तनकी हि ॥४॥

डोळ्यांनी बघूनही जर हे जग खोटं वाटत नसेल, तर मग घरदार कशाला सोडलंस? खरं तर मनापासून, प्रामाणिकपणे सोडायला हवं; नुसतं अंगाला राख फासून उपयोग नाही, ते केवळ बाह्य अवडंबर आहे. काम-क्रोध मनात ठेवूनच जो संसार चालवतो, तो हे ओझं डोक्यावर वागवतच असतो. तुका म्हणतो, खरा संन्यास तोच, जो देहाचीसुद्धा आसक्ती सोडून देतो.