रामभजन सब सार मिठाई । हरि संताप जनमदुख राई ॥१॥ दुधभात घृत सकरपारे । हरते भुक नहि अंततारे ॥२॥ खावते जुग सब चलिजावे । खटमिठा फिर पचतावे ॥३॥ कहे तुका रामरस जो पावे । वहुरि फेरा वो कबहु न खावे ॥४॥

रामभजन हीच खरी सर्वांत उत्तम गोडी आहे; ते जन्मोजन्मीच्या दुःखाचा, अगदी मोहरीइतका लहानसा अंशही, नाहीसा करतं. दूध-भात, तूप, शक्करपारे हे पदार्थ भूक भागवतात खरे, पण ते कायमचे तारत नाहीत. असं खातखात अख्खं आयुष्य निघून जातं; आंबट-गोड चवींच्या मागे लागून शेवटी पश्चात्तापच होतो. तुका म्हणतो, ज्याला रामरसाची खरी चव लागते, त्याला मग पुन्हा संसाराच्या फेऱ्यात अडकायला कधीच आवडत नाही.