हम उदास तीन्हके सुनाहो लोकां । रावणमार विभीषण दिई लंका ॥१॥ गोवरधन नखपर गोकुल राखा । बर्सन लागा जव मेहुं फत्तरका ॥२॥ बैकुंठनायक काल कौंसासुरका । दैत डुबाय सब मंगाय गोपिका ॥३॥ स्तंभ फोड पेट चिरीया । कड्यपका प्रल्हाद के लियें कहे भाई तुकयाका ॥४॥

आम्ही उदासीनता सोडून, ऐका लोकहो, त्याच्या कथा सांगतो - त्याने रावणाला मारलं आणि लंका बिभीषणाला दिली. गोवर्धन पर्वत करंगळीवर उचलून त्याने गोकुळाचं रक्षण केलं, जेव्हा दगडांचा (गारांचा) पाऊस कोसळू लागला. वैकुंठनाथच कंस असुराचा काळ (मृत्यू) बनला; राक्षसांना बुडवून त्याने सगळ्या गोपींना परत आणलं. खांब फोडून त्यातून प्रकट होऊन त्याने कश्यपपुत्र हिरण्यकशिपूचं पोट चिरलं, ते प्रल्हादासाठी - असं तुकोबांचा भाऊ (तुका स्वतः) सांगतो.