संतन पन्हयां लें खडा । राहूं ठाकुरद्वार । चलत पाछेंहुं फिरों । रज उडत लेऊं सीर ॥१॥

संतांच्या पायांशी मी स्थिर उभा राहीन, देवळाच्या दारात राहीन. ते चालत असता मी त्यांच्यामागून चालेन, आणि त्यांच्या पावलांनी उडणारी धूळ मी माझ्या मस्तकावर घेईन.