कहे तुका जग भुला रे । कह्या न मानत कोय । हात परे जब कालके । मारत फोरत डोय ॥१॥

तुका म्हणतो, हे जग भ्रमात हरवले आहे, सांगूनही कोणी ऐकत नाही. पण जेव्हा मृत्यूचा हात त्यांच्यावर पडतो, तेव्हा तो मारतो आणि डोके फोडतो - तेव्हाच जाग येते, पण उशीर झालेला असतो.