तुका सुरा नहि सबदका रे । जब कमाइ न होये । चोट साहे घनकि रे । हिरा नीवरे तोये ॥१॥

तुका म्हणतो, नुसत्या शब्दांनी कोणी शूर ठरत नाही, जोवर त्याने खरी साधना केलेली नसते. हिऱ्यावर घणाचे घाव पडतात, तेव्हाच तो खरा हिरा म्हणून उजळून निघतो.