ह्मणसी नाहीं रे संचित । न करीं न करीं ऐसी मात ॥१॥ ॥ध्रु.॥ लाहो घेई हरिनामाचा । जन्म जाऊं नेदीं साचा । गळा पडेल यमफांसीं । मग कैंचा हरि ह्मणसी ॥२॥ पुरलासाटीं देहाडा । ऐसें न ह्मणे न ह्मणें मूढा ॥३॥ नरदेह दुबळा । ऐसें न ह्मणें रे चांडाळा ॥४॥ तुका ह्मणे सांगो किती । शेखीं तोंडीं पडेल माती ॥५॥

तुझ्याकडे पुण्य (संचित) नाही असे तू म्हणतोस का? असे अजिबात म्हणू नकोस, असे म्हणू नकोस! हरीच्या नामाचा फायदा करून घे. हा जन्म असाच वाया जाऊ देऊ नकोस. एक दिवस गळ्यात यमाचा फास पडेल, मग तू 'हरी हरी' म्हणणार तरी कुठून? 'अजून आयुष्य भरपूर बाकी आहे' असे मूर्खासारखे म्हणू नकोस, म्हणू नकोस. 'हा मनुष्यदेह क्षणभंगुर आहे, त्याची काय किंमत' असेही अधमासारखे म्हणू नकोस रे. तुका म्हणतो, किती सांगू? शेवटी वेळ गेल्यावर तोंडात फक्त माती पडेल - पश्चात्तापाशिवाय काही राहणार नाही.