नामाची आवडी तो चि जाणा देव । न धरीं संदेह कांहीं मनीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐसें मी हें नाहीं बोलत नेणतां । आणोनि संमता संतांचिया ॥२॥ नाम ह्मणे तया आणीक साधन । ऐसें हें वचन बोलों नये ॥३॥ तुका ह्मणे सुख पावे या वचनीं । ज्याचीं शुद्ध दोन्ही मायबापें ॥४॥

ज्याला नामाची आवड आहे, तोच खरा देव आहे असे समज; मनात याबाबत अजिबात शंका बाळगू नकोस. मी हे काही उगाच, न समजता बोलत नाही - हे मी संतांच्या संमतीनेच सांगतो आहे. नामाशिवाय आणखी कोणते साधन आहे असे म्हणणे - असे बोलूच नये. तुका म्हणतो, या बोलण्यातच खरे सुख मिळते, जे ज्याच्या जन्माचा पायाच शुद्ध-सात्विक आहे त्यालाच प्रचीत येते.