सुखें होतो कोठें घेतली सुती । बांधविला गळा आपुले हातीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ काय करूं बहु गुंतलों आतां । नये सरतां मागें पुढें ॥२॥ होतें गांठी तें सरलें येतां । आणीक माथां तृष्णा जाळे ॥३॥ सोंकरिळियाविण गमाविलें पिक । रांडापोरें भिके लावियेलीं ॥४॥ बहुतांचीं बहु घेतलीं घरें । न पडे पुरें कांहीं केल्या ॥५॥ तुका ह्मणे कांहीं न धरावी आस । जावें हें सर्वस्व टाकोनियां ॥६॥

मी आधी सुखात होतो, पण कुठेतरी एका जामिनाची जबाबदारी घेतली आणि स्वतःच्याच हातांनी स्वतःच्या गळ्यात फास अडकवून घेतला. आता मी खूप गुंतलो आहे, काय करू? ना मागे जाता येते ना पुढे. हातातले जे काही होते तेही संपले, आणि डोक्यावर आणखी कर्जाची-हावेची तृष्णा चढली. नीट राखण न केल्याने पीक वाया गेले, आणि बायका-पोरांना भीक मागायची वेळ आली. अनेकांची घरेदारे जप्त करून घेतली, तरीही काहीच पुरेसे भरून निघाले नाही. तुका म्हणतो, आता कसलीच आशा धरू नये, हे सर्वस्व सोडून निघून जावे हेच बरे.