न मनावें तैसें गुरूचे वचन । जेणें नारायण अंतरे तें । आड आला ह्मून फोडियेला डोळा । बळिनें आंधळा शुक्र केला ॥१ ॥ ॥ध्रु.॥ करी देव तरी काय नव्हे एक । कां तुह्मी पृथक सिणा वांयां ॥२॥ उल्लंघुनियां भ्रताराची आज्ञा । अन्न ऋषिपत्न्या घेउनि गेल्या ॥ अवघे चि त्यांचें देवे केलें काज । धर्म आणि लाज राखियेली ॥३॥ पितियासी पुत्रे केला वैराकार । प्रल्हादें असुर मारविला ॥ बहुत विघ्ने केलीं तया आड । परि नाहीं केवाड सांडियेळा ॥४॥ गौळणी करिती देवाशी व्यभिचार । सांडुनी आचार भ्रष्ट होती ॥ तयांसी दिलें तें कवणासी नाहीं । अवघा अंतर्वाहीं तो चि जाला ॥५॥ देव जोडे ते करावे अधर्म । अंतरे तें कर्म नाचरावें ॥ तुका ह्मणे हा जाणतो कळवळा । ह्मणोनि अजामेळा उद्धरिळे ॥६॥

गुरूचे जरी वचन असले, तरी जे ऐकल्याने नारायणापासून दूर जावे लागते, ते वचन मानू नये. उदाहरणार्थ, बळीराजाच्या आड गुरू शुक्राचार्य आले, तेव्हा विष्णूने दर्भाने त्यांचा डोळा फोडला - बळीने गुरूचे न ऐकता आपला दानाचा संकल्प कायम ठेवून आपल्या गुरूलाच आंधळे होऊ दिले, तरी देवाचा शब्द मोडला नाही. देव जे काही करतो, त्यात त्याला काय अवघड आहे, तो सर्वसमर्थ आहे; मग तू उगाच स्वतंत्रपणे व्यर्थ का धडपडतोस? पतींची आज्ञा मोडून ऋषीपत्नी अन्न घेऊन कृष्णाकडे गेल्या; पण त्यांचे सर्व काम देवानेच पार पाडले, आणि त्यांचा धर्म व अब्रू दोन्ही राखले. पित्याविरुद्ध पुत्र - प्रल्हाद - उभा राहिला आणि त्याने असुराचा - हिरण्यकश्यपूचा - वध घडवून आणला; त्याच्या मार्गात पुष्कळ विघ्ने आली, तरी त्याने भक्तीचे दार कधी बंद केले नाही. गौळणींनी देवाशी - समाजाच्या दृष्टीने - व्यभिचार केला, आपला रीतभात सोडून त्या जगाच्या दृष्टीने भ्रष्ट ठरल्या; पण जे त्यांना मिळाले ते इतर कोणालाच मिळाले नाही - देव मनापासून पूर्णपणे त्यांचाच झाला. देव मिळवून देणारे असेल तर ते कृत्य जगाच्या दृष्टीने अधर्म असले तरी करावे, आणि देवापासून दूर नेणारे कृत्य जगाच्या दृष्टीने धर्म असले तरी आचरू नये. तुका म्हणतो, देवाला ही मनाची तळमळच कळते, म्हणूनच त्याने अजामेळासारख्या पाप्यालाही उद्धरले.