अरे गिळिलें हो संसारें । कांहीं तरि राखा खरें । दिला करुणाकरें । मनुष्यदेह सत्संग ॥१ ॥ ॥ध्रु.॥ येथें न घलीं न घलीं आड । संचितसा शब्द नाड । उठाउठीं गोड । बीर्जे बीज वाढवा ॥२॥ केलें ते क्रियमाण । जालें तें संचित ह्मण । प्रारब्ध जाण । उरवरित उरलें तें ॥३॥ चित्त खोटें चालीवरि । रोग भोगाचे अंतरीं । रसने अनावरी । तुका ह्मणे ढुंग वाहे ॥४॥

अरे, संसाराने आपल्याला गिळून टाकले आहे, निदान आता तरी काहीतरी खरे सार राखा. दयाळू देवाने आपल्याला हा मनुष्यदेह आणि सत्संगाची संधी दिली आहे, तिचा उपयोग करा. या बाबतीत आडकाठी आणू नका, आडकाठी आणू नका; 'हे तर माझ्या प्रारब्धातच नाही' असली सबब सांगू नका. ताबडतोब, आनंदाने आपल्या भक्तीचे बीज रुजवा आणि वाढवा. जे आत्ता करतो ते क्रियमाण कर्म, जे आधीच घडून गेले तेच संचित समजा, आणि त्यातून जे भोगायचे उरते तेच प्रारब्ध समजा. आपले मन व्यवहारात खोटेपणाने वागते, आतून रोग-भोगांचे साठे साचलेले असतात, जीभ तर अनावर चटोर असते - तुका म्हणतो, अशा अवस्थेत माणूस आपले आयुष्य नुसते ओढतच नेतो.