नव्हे गुरुदास्य संसारियां । वैराग्य तरी भेणें कांपे विषयां । तैसें नाम नव्हे पंढरीराया । जया सायास न लगती ॥१ ॥ ॥ध्रु.॥ ह्मणोनि गोड सर्वभावे । आंघोळी न लगे तोंड धुवावें । अर्थचाड जीवें । न लगे भ्यावें संसारा ॥२॥ कर्मा तंव न पुरे संसारिक । धर्म तंव फळदायक । नाम विठ्ठलाचें एक । नाशी दुःख भवारचें ॥३॥ न लगे सांडणें मांडणे । आगमनिगमाचें देखणें । अवघे तुका ह्मणे । विठ्ठलनामें आटळें ॥४॥

संसारी माणसाला गुरुची शरणागती पत्करणे जमत नाही, वैराग्य घेतले तरी विषयांच्या भीतीने ते डळमळते. पण पंढरीरायाचे नाव तसे नाही - ते घेण्यासाठी कुठलेही कष्ट-साहस लागत नाहीत. म्हणून हे नाम सगळ्या अर्थांनी गोड आहे - त्यासाठी आंघोळ करायची गरज नाही, तोंड धुवायचीही गरज नाही, कसलेही कर्मकांड लागत नाही. ज्याच्या जीवाला पैशाची हाव नाही, त्याला संसाराची भीती बाळगायचे कारण नाही. संसारातली कर्मे पुरी पडत नाहीत, धर्माचरण मात्र खरोखर फळ देते. पण विठ्ठलाचे एकच नाव या भवसागरातले सगळे दुःख नाहीसे करते. यासाठी काही सोडावे-मांडावे लागत नाही, वेदशास्त्रांचे ज्ञान मिळवावे लागत नाही. तुका म्हणतो, हे सगळे विठ्ठलाच्या नामानेच सहज साधते.