साधक जाले कळी । गुरुगुडीची लांब नळी ॥१ ॥ ॥ध्रु.॥ पचीं पडे मद्यपान । भांगभुर्का हें साधन ॥२॥ अभेदार्चे पाठांतर । अति विषयीं पडिभर ॥३॥ चेल्यांचा सुकाळ । पिंड दंड भंगपाळ ॥४॥ सेवा मानधन । वरे इच्छेनें संपन्न ॥५॥ सोंगाच्या नरकाडी । तुका वोडोनियां सोडी ॥६॥

कलियुगात साधक असे झाले आहेत, की त्यांची साधना म्हणजे फक्त गांजाची लांब चिलीम ओढणे. मद्यपान त्यांना सहज पचते, भांग-गांजा ओढणे हेच त्यांचे साधन बनले आहे. वरवर अद्वैताचे - ब्रह्म-जीव ऐक्याचे - पाठांतर करतात, पण प्रत्यक्षात विषयांमध्येच पूर्ण बुडालेले असतात. शिष्यांची मोठी गर्दी जमलेली असते, पण त्यांचे खरे काम फक्त स्वतःचे पोट भरणे आणि नशेची सोय बघणे एवढेच. सेवा आणि मान-सन्मान-धन मात्र त्यांना हवे तसे मुबलक मिळते. अशा ढोंगी सोंगाढोंगाच्या नरकातून तुका मात्र स्वतःला ओढून बाहेर काढतो, दूर राहतो.