मज पाहातां हें लटिकें सकळ । कोठें मायाजाळ दावीं देवा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कोणाचा कोणासीं न धरे संबंध । आहे शुद्धबुद्ध ठायींचे ठायीं ॥२॥ काढा जी आपुलें मोह बुंथा जाळें । नका लावूं बळे वेड आह्मां ॥३॥ जीव शिव कांहीं ठेवियेलीं नांवें । सत्य तुह्मां ठावें असोनियां ॥४॥ सेवेच्या अभिलाषें न धरा चि विचार । आह्मां दारोदार हिंडविळें ॥५॥ आहे तैसें आतां कळलियावरी । परतें सांडा दुरी दुजेपण ॥६॥ तुका ह्मणे काय छायेचा अभिलाष । हंस पावे नाझ तारागणीं ॥७॥

मी नीट पाहतो तेव्हा हे सगळे खोटे वाटते; मग देवा, तू हे मायेचे जाळे कशासाठी दाखवतोस? कोणाचा कोणाशीच खरा संबंध नाही; मुळातले शुद्ध चैतन्य जसेच्या तसेच आहे. महाराज, आपले मोहाचे पांघरूण आणि जाळे आता काढून घ्या; आम्हाला उगाच जबरदस्तीने भुलवू नका. जीव आणि शिव ही फक्त वेगळी नावे ठेवलेली आहेत; खरे सत्य तुम्हाला माहीतच आहे. सेवेच्या हव्यासापायी तुम्ही आमचा काहीच विचार केला नाही असे वाटते; आम्हाला दारोदार फिरवत ठेवले. आता जे खरे आहे ते कळल्यावर, हे दुजेपण - मी-तू हा भेद - दूर सारून टाका. तुका म्हणतो, पाण्यातील चंद्राच्या प्रतिबिंबाचा लोभ कशाला धरायचा? हंसही तारकांच्या प्रतिबिंबात फसला तर भ्रमनिरास पावतो.