पंचभूतांचा गोंधळ । केला एकेठायीं मेळ । लाविला सबळ । अहंकार त्यापाठीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तेथें काय मी तें माझे कोण वागवी हें ओझें । देहा केवीं रिझे । हें काळाचें भातुकें ॥२॥ जीव न देखे मरण । धरी नवी सांडी जीर्ण । संचित प्रमाण । भोगा शुभा अशुभा ॥३॥ इच्छा वाढवी ते वेल । खुंटावा तो खरा बोल । तुका ह्मणे मोल । झाकलें तें पावेल ॥४॥

पंचभूते एकत्र जमवून हे शरीर घडवले, आणि त्यामागे मोठा अहंकारही जोडून दिला. मग यात 'मी' आणि 'माझे' हे ओझे नक्की कोण वाहतो आहे? देह यात कसा रमतो? हे तर काळाचे एक क्षणभंगुर खेळणेच आहे. जीव स्वतःच्या मरणाकडे दुर्लक्ष करतो, जुने शरीर सोडून नवे धारण करत राहतो, आणि आपल्या संचित कर्मानुसार बरे-वाईट भोगत राहतो. वासना ही वाढतच जाणारी वेल आहे, तिला वेळीच खुंटवणे हाच खरा उपदेश आहे. तुका म्हणतो, जे आज लपलेले आहे, त्याचे खरे मोल शेवटी नक्की कळेल.