पुसावेंसें हें चि वाटे । जें जें भेटे तयासी ॥१ ॥ ॥ध्रु.॥ देव कृपा करील मज । काय लाज राखील ॥२॥ अवघियांचा विसर जाला । हा राहिला उद्योग ॥३॥ तुका ह्मणे चिंता वाटे । कोण भेटे सांगेसें ॥४॥

जो कोणी भेटेल, त्याला एकच गोष्ट सारखी विचारावीशी वाटते. देव माझ्यावर कृपा करील का, माझी अब्रू राखील का - हेच मनात येत राहते. बाकी सगळ्याचा विसर पडला आहे, आता हेच एक काम उरले आहे. तुका म्हणतो, मनात अशी चिंता वाटते की कोणी भेटेल का, ज्याच्यापाशी हे मन मोकळे करता येईल.