जाळा तुह्मी माझें जाणतें मीपण । येणें माझा खुण मांडियेला ॥१॥ ॥ध्रु.॥ खादलें पचे तरि च तें हित । ओकलिया थीत पिंड पीडी ॥२॥ तरि भलें भोगे जोडिलें तें धन । पडिलिया खाने जीवनासी ॥३॥ तुका ह्मणे मज तारीं गा विठ्ठला । नेणतां चि भला दास तुझा ॥४॥

माझा जो हा जाणतेपणाचा अहंकार आहे, तो तुम्ही जाळून टाका; यानेच माझी खरी ओळख बिघडवली आहे. खाल्लेले अन्न पचले तरच त्याचा फायदा होतो; उलटी केली तर शरीरालाच त्रास होतो - तसेच ज्ञानाचेही आहे, ते आत्मसात केले तरच उपयोगी. कमावलेले धन नीट उपभोगले तरच ते सार्थकी लागते, नाहीतर ते जणू खाणीत पडून वाया गेल्यासारखे होते. तुका म्हणतो, हे विठ्ठला, मला तार; मी काहीच न समजणारा अजाण आहे, तरीही खरोखर तुझाच दास आहे.