याती मतिहीन रूपें लीन दीन । आणीक अवगुण जाणोनियां ॥१ ॥ ॥ध्रु.॥ केला त्या विठ्ठलें माझा अंगीकार । ऐसा हा विचार जाणोनियां ॥२॥ जें कांहीं करितों तें माझे स्वहित । आली हे प्रचित कळों चित्ता ॥३॥ जालें सुख जीवा आनंद अपार । परमानंदें भार घेतला माझा ॥४॥ तुका ह्मणे यासी नांवाचा अभिमान । ह्मणोनि शरण तारी वळें ॥५॥

मी मुळातच मंदबुद्धी, क्षुद्र-दीन रूपाचा आणि इतरही अनेक दोष असलेला आहे, हे जाणूनही - त्या विठ्ठलाने माझा स्वीकार केला, हा विचार जाणवताच मला खूप हायसे वाटले. मी जे काही करतो, ते माझ्या खऱ्या हिताचेच आहे, असा अनुभव आता माझ्या मनाला येऊ लागला आहे. जीवाला अपार सुख-आनंद झाला, कारण परमानंदाने माझी सगळी जबाबदारी स्वतःवर घेतली. तुका म्हणतो, यामुळेच मला आता माझ्या भक्तीचा अभिमान वाटतो; म्हणून मी शरण आलो आहे, मला प्रेमाने तार.